Billijke vergoeding minus WW-uitkering

Werkloosheidsuitkering en billijke vergoeding: Hoge Raad brengt nadere duidelijkheid

Onlangs heeft de Hoge Raad een voor de arbeidsrechtpraktijk relevante beschikking gewezen over de verhouding tussen de werkloosheidsuitkering en de billijke vergoeding (ECLI:NL:HR:2026:193). De vraag die centraal stond: mag een rechter bij het bepalen van de hoogte van een billijke vergoeding rekening houden met de werkloosheidsuitkering waarop een werknemer na beëindiging van het dienstverband aanspraak kan maken?

Het antwoord luidt bevestigend. Wanneer de billijke vergoeding (mede) wordt begroot aan de hand van het te verwachten inkomensverlies, mag de rechter ook inkomsten betrekken die dat verlies beperken, waaronder een werkloosheidsuitkering.

De zaak in het kort

De zaak speelde tussen een werkneemster en haar werkgever, Stichting Antonius Zorggroep. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden wegens een duurzaam verstoorde arbeidsverhouding. Zowel de kantonrechter als het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelden dat de ontbinding het gevolg was van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever.

Waar de kantonrechter nog een billijke vergoeding van ruim € 443.000,- bruto toekende, ongeveer drie jaarsalarissen, matigde het hof dit bedrag tot € 170.000,- bruto. Het hof nam daarbij als uitgangspunt dat het dienstverband zonder het ernstig verwijtbaar handelen waarschijnlijk nog twee jaar zou hebben voortgeduurd. Op basis daarvan berekende het hof het gemiste loon over die periode op € 273.000,- bruto en bracht daarop in mindering wat de werkneemster naar verwachting aan werkloosheidsuitkering zou kunnen ontvangen, dan wel aan inkomsten uit ander werk op vergelijkbaar niveau.

De werkneemster stelde cassatieberoep in. Volgens haar miskende het hof dat een werkloosheidsuitkering niet zonder meer mag worden afgetrokken van een billijke vergoeding die bedoeld is als compensatie voor ernstig verwijtbaar handelen.

Wat overweegt de Hoge Raad

De Hoge Raad grijpt de zaak aan om de maatstaf voor de billijke vergoeding nog eens uiteen te zetten. De billijke vergoeding dient te worden vastgesteld op een wijze die, en op een niveau dat, aansluit bij de uitzonderlijke omstandigheden van het geval. Het gaat om compensatie van het ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever.

Indien de rechter bij die beoordeling aansluiting zoekt bij het financiële nadeel van de werknemer, bijvoorbeeld door te berekenen hoe lang het dienstverband nog zou hebben voortgeduurd en welk loon dan zou zijn verdiend, ligt het volgens de Hoge Raad voor de hand dat niet alleen de nadelen, maar ook de daarmee samenhangende voordelen worden betrokken. Tot die voordelen behoren onder meer een werkloosheidsuitkering of andere inkomsten die de werknemer in redelijkheid kan verwerven.

De Hoge Raad benadrukt daarbij dat geen sprake is van een automatisme. Het blijft gaan om een weging van alle omstandigheden van het geval. In voorkomende gevallen kan bijvoorbeeld ook meewegen of een werknemer door het ontslag juist in zijn toekomstige uitkeringsrechten wordt benadeeld.

Betekenis voor de praktijk

Deze beschikking bevestigt dat de billijke vergoeding geen zuiver punitief karakter heeft, maar een compenserend karakter. Wanneer de vergoeding (mede) wordt onderbouwd aan de hand van inkomensschade, zal een rechter doorgaans ook kijken naar inkomsten die dat verlies beperken.

Voor werkgevers betekent dit dat het zinvol is om in procedures expliciet aandacht te besteden aan te verwachten uitkeringsinkomsten of andere reële verdienmogelijkheden. Voor werknemers geldt dat een beroep op gederfd loon als uitgangspunt voor de billijke vergoeding uitnodigt tot een bredere financiële analyse, waarbij niet alleen de schade, maar ook de dempende factoren worden betrokken.

De uitspraak onderstreept daarmee opnieuw dat de billijke vergoeding maatwerk is. Het uiteindelijke bedrag hangt af van een zorgvuldige weging van alle relevante omstandigheden.

Conclusie

De Hoge Raad maakt met deze beschikking duidelijk dat bij het bepalen van de billijke vergoeding niet alleen naar het verlies, maar ook naar de realiteit wordt gekeken. Wie de schade berekent, moet ook de samenhangende inkomsten meenemen. Of anders gezegd: wie de min optelt, ontkomt er niet aan ook de plus mee te nemen.

Advies nodig?

De arbeidsrechtadvocaten van Tanger Advocaten staan zowel werkgevers als werknemers bij. Vragen? Bel dan gerust!